„Ale była to tylko jedna i merytorycznie nie najważniejsza część pracy konsulatów. Przede wszystkim konsulaty nadal zajmowały się sprawami Polonii i pomocy dla obywateli polskich. Chociaż praca ta była kierowana przez ambasady i poselstwa, to jednak bezpośrednią robotę z Polakami za granicą wykonywały konsulaty. Za ich pośrednictwem realizowane były różne formy wsparcia i pomocy dla Polonii.
Jak wspomina Jan Malęczyński, w tych latach konsul generalny w Opolu w co drugą sobotę organizował spotkania, na które zapraszał działaczy polskich z rodzinami. „Przyjacielska atmosferapisze Malęczyński która się przy tym wytwarzała, swobodna wymiana myśli w sprawach publicznych i prywatnych, zbliżała nie tylko mnie z mymi gośćmi, ale i działaczy polskich między sobą, którzy łatwiej uzgadniali rozbieżne poglądy i różne problemy".
Znacznej intensyfikacji i rozszerzeniu uległa sfera działalności gospodarczej konsulów. Przede wszystkim zajmowali się oni rozpoznawaniem miejscowego rynku, jego możliwościami, potrzebami, a równolegle pomagali i ułatwiali polskim firmom prywatnym nawiązywanie kontaktów, zawieranie umów.
Weźmy dla przykładu sprawozdania konsula Jana Majewskiego z Kapsztadu. Pisał w nich o możliwościach eksportowych do Afryki Południowej choćby rowerów polskich, wyrobów szmuklerskich (tasiemek, wstążek), wyrobów z papieru, ołówków, rur gazowych. Prosił o nadsyłanie prospektów. Kiedy indziej donosił o dokonanych już transakcjach, o zwycięstwie firmy „Lenko" w przetargu na dostawę większej ilości tkaniny lnianej „dzięki radykalnej obniżce cen, która łącznie z wysokim gatunkiem oferowanego towaru pozwoliła zwyciężyć ostrą konkurencję".“(5)