„Dla szlachty wprowadził Piotr I (1714 r.) obowiązek przedstawiania przed zawarciem małżeństwa świadectwa o posiadaniu elementarnej znajomości arytmetyki i geometrii.
Piotr próbował — choć bez powodzenia — znieść wpływ rodziców na małżeństwo dzieci, udało mu się go jednak tylko ograniczyć.
Rozwiązanie małżeństwa za życia małżonków mogło nastąpić przez rozwód.
Przyczynami rozwodu były śmierć polityczna (patrz s. 316) i zesłanie na wieczną katorgę jednego z małżonków. W przypadku skazania jednego z małżonków na taką karę drugiemu wolno było wstąpić w nowe związki małżeńskie." Później (od 1753 r.) rozwiązanie małżeństwa w przypadku skazania na dożywotnią katorgę wymagało zezwolenia władz kościelnych. Przyczynami rozwodu były również zaginięcie bez wieści jednego z małżonków, ni&uleczalna choroba, niemoc płciowa, cudzołóstwo, nastawanie jednego małżonka na życie drugiego, jednoczesne wstąpienie do klasztoru obu małżonków, co jednak mogło nastąpić tylko wtedy, gdy żona przekroczyła 50 lat i nie było nieletnich dzieci.
Sąd kościelny mógł orzec również separację.
W czasie trwania małżeństwa żona znajdowała się pod władzą męża, który miał prawo karcenia jej. W małżeństwie między wolnymi niewiasta przez zamążpójście wchodziła do stanu, do którego należał mąż. Jednakże na mocy przywileju dla szlachty (1775 r.) szlachcianka wychodząc za mąż za nieszlachcica zachowywała nadal prawa swego stanu.“(15)