„KULTURA STAROŻYTNEJ GRECJI
1. Literatura grecka. Homer (VIII w.p.n.e.) jego dwa arcydzieła Iliada i Odyseja to narodowe poematy greckie o wojnie trojańskiej i wędrówkach Odyseusza. Liryka Safona (VIIVI w.p.n.e.) poetka z wyspy Lesbos. Historiografia Herodot (V w.p.n.e.) historia wojen z Persami (ojciec historiografii dyscypliny zajmującej się historią), Tukidydes z Aten (460400 p.n.e.) Wojna peloponeska (zasady krytyki naukowej). Dramaty Ajschylos (525456 p.n.e.) Persowie, Siedmiu przeciw Tebom, Prometeusz skowany, Sofokles (496406 p.n.e.)Antygona, Edyp król, Elektra, Eurypides (480407 p.n.e.) Medea, Ifigenia w Taurydzie, Hipolit, Elektra, Ijigenia w Aulidzie, Orestes, Arystofanes (446386 p.n.e.) Lizystrata, Pokój, Chmury, Ptaki, Żaby.
2. Teatr ateński. Osiągnął szczyty swego rozwoju w V w.p.n.e., stając się jedną z najoryginalniejszych części dziedzictwa starożytnych. Utwory, które wtedy powstawały są w repertuarze wszystkich współczesnych teatrów świata. Był uprawiany nie tylko w Atenach, gdzie stanowił część świąt obchodzonych ku czci boga Dionizosa. Teatr grecki wywodził się z pieśni chóralnych o tematyce mistycznej, do których dodawano partie aktorskie. W V w.p.n.e. wykształciły się dwa rodzaje dramatu tragedia i komedia. W dramacie występował chór (1215 osób) i aktorzy (grający więcej niż jedną postać). Aktorzy byli profesjonalistami, chór dobierano spośród młodzieży ateńskiej (na scenie nie mogły pojawiać się kobiety). Aktorzy tekst śpiewali lub recytowali. Nosili specjalne stroje i maski z usztywnionego płótna. Przedstawienia odbywały się nic więcej niż trzy razy w roku. Wystawiano sztuki kilku autorów jednocześnie. Odbywały się konkursy, które oceniała specjalna komisja. Uważano, że wszyscy członkowie polis powinni uczestniczyć w tym święcie ku czci Dionizosa. Opiekę nad spektaklem (techniką i nauką chóru) powierzano zamożnym obywatelom. Od IV w.p.n.e. budowano kamienne amfiteatry (początkowo na stokach Akropolu) z miejscem dla chóru (orkiestry) i podium dla aktorów.“(9)