„Pędzi do ukochanej, ale w Rawennie nie miłość czekała na Byrona. Teresa powalona gwałtownym atakiem gorączki wyrzucała krew ustami. Poeta otoczył ukochaną kobietę troskliwą opieką. Stary hrabia wielki bon vivant uganiający się ustawicznie za aktoreczkami patrzał na to przez palce Byron jak chcą niektórzy za jego zgodą został cavalierem servante przy boku Teresy. Hrabia podobno chciał za to przyzwolenie wyłudzić od poety tysiąc funtów szterlingów. ale ten widocznie aż tak zakochany nie był.
Nie odpowiadała Byronowi pozycja oficjalnego przyjaciela domu i wpadał w gniew, gdy go tak traktowano. Kiedy namiętności opadną nieco, będzie nawet dworować z samego siebie w listach do przyjaciół. „Jestem funkcjonariuszem u hrabiny Guiccioli, ale tutaj moralność jest wszędzie ta sama. W Faenzy mieszka lord... ze śpiewaczką opery, a w tym samym mieście jakiś książę neapolitański służy małżonce tamtejszego gonfaloniera" pisze do Murraya.
Na razie temperatura uczuć nadal jest podniosła, a nawet patetyczna choć kto tam wie, jak było naprawdę. Wreszcie Teresie wraca zdrowie, udaje się więc z kochankiem na grób Dantego do franciszkanów. Ten spacer to prawdziwe theatrum dla gawiedzi hrabina spowita była w twarzową czerń, Byron natomiast paradował w angielskim mundurze wojskowym. Autorowi „Boskiej komedii" ostentacyjnie złożył w kaplicy własny tom wierszy. W nocy, uniesiony natchnieniem, skreślił wiersz „Prophcty of Dante" („Proroctwo Dantego").“(8)